Pstrągowe frustracje?
Dotychczasowy przebieg bieżącego sezonu wędkarskiego okazuje się być wyjątkowo niepomyślny. Mimo kilku wypadów, jak dotąd nie udało mi się złowić żadnego wymiarowego pstrąga. Nieustannie zastanawiam się, czy przyczyną tego stanu rzeczy jest brak szczęścia, niekorzystne warunki atmosferyczne, czy też może brak ryb w wodach które wybieram.
Od razu muszę dodać, że tych wypadów nie było aż tak wiele, raptem kilka począwszy od marca do końca kwietnia. W lutym nie łowię, nie lubię tej pory roku. O pstrągach zaczynam myśleć dopiero na początku marca, wtedy gdy przyroda powoli zaczyna budzić się z zimowego snu. Chociaż trzeba przyznać, że akurat tej wiosny temperatura wyraźnie odbiega od normy i zarówno luty jak i marzec były znacznie cieplejsze niż zwykle.
Celem moich pstrągowych wypraw były głównie niewielkie rzeczki i strumienie, które w późniejszym okresie będą mocno zarośnięte i trudno dostępne, ale będą też niosły mniej wody. Znam te wody i wiem, że pstrągi w nich występują. Zatem dlaczego po dwóch miesiącach nadal nie udało mi się złowić żadnej wymiarowej ryby?
Jak zawsze po zakończonym dniu wędkowania pojawiają się różnorakie przemyślenia: może łowię zbyt rzadko, może brak mi cierpliwości, a może umiejętności, może pogoda była niesprzyjająca, a może zwyczajnie nie ma ryb w wodzie. Czyżby jednak prawdziwą przyczyną było po prostu brak odrobiny szczęścia?
Na jednym z forów wędkarskich (tak dokładnie, wciąż istnieją fora wędkarskie, gdzie pasjonaci dzielą się swoimi doświadczeniami i refleksjami) natknąłem się na wątek, w którym ktoś skarżył się na brak pstrągów, twierdząc, że od dawna nie było tak źle. W innym miejscu inny użytkownik wspomniał, że „nasze” wspólne ulubione łowisko jest bezrybne już od ponad roku. Przynajmniej nie jestem osamotniony w swoich doświadczeniach, co stanowi pewne pocieszenie.
Brak ryb w naszych wodach oraz zły stan rzek spowodowany działalnością człowieka (np. zanieczyszczenia, regulacje) to fakty, które nie podlegają dyskusji. Choć zauważalne są pewne pozytywne zmiany, takie jak coraz częstsze odcinki no-kill, ogólnie rzecz biorąc, sytuacja nie jest optymalna. Małe cieki są wyjątkowo wrażliwe i ich raz zburzony ekosystem ciężko przywrócić do dobrego stanu. Zarybienia to tylko półśrodek, który także nie wszędzie się sprawdza.
Jeśli jednak łowię w teoretycznie sprawdzonym w przeszłości łowisku, w rzece regularnie zarybianej, trudno mi jest akceptować słabe wyniki jako efekt braku ryb. Pojawiają się więc dodatkowe pytania, które nierzadko w przeszłości doprowadzały mnie do frustracji. Brak złowionych ryb był bowiem dla mnie równoznaczny ze straconym nad wodą czasem. Dziś jednak inaczej podchodzę do kwestii łowienia pstrągów.
W artykule Erica Eisenkramera pt. „Fly Fishing & Frustration” znajdujemy cenne wskazówki dotyczące radzenia sobie z frustracją nad wodą. Chociaż autor specjalizuje się w wędkarstwie muchowym (jest m.in. autorem książki: „Fly-Fishing The Sacred Art„) to przyczyny bezradności i wynikającej z niej złości zazwyczaj są podobne dla innych metod wędkarskich. Oto kilka elementów, na które zwraca uwagę Eisenkramer i które mogą pomóc w zrozumieniu swoich niepowodzeń i odczuć z nimi związanych:
- Zarządzanie oczekiwaniami: Ważne jest, aby nie oczekiwać spektakularnych połowów przy każdej wyprawie. Realistyczne podejście pozwoli uniknąć rozczarowań.
- Skupienie się na procesie, nie tylko na wynikach: Wędkarstwo pstrągowe to nie tylko złowienie ryby, ale także, a może przede wszystkim przyjemność z samego połowu, kontaktu z naturą i odkrywania nowych miejsc.
- Nauka i doskonalenie umiejętności: Frustracja może być okazją do refleksji nad własnymi umiejętnościami i poszukiwania sposobów na ich doskonalenie. Gdy ryby nie biorą skoncentruj się na technice rzutu, staraj się poprawiać w każdym elemencie sztuki wędkarskiej.
- Akceptacja niepowodzeń: Niepowodzenia są nieodłączną częścią wędkarskiego doświadczenia. Ważne jest, aby nauczyć się akceptować je i wyciągać z nich wnioski na przyszłość.
- Znalezienie równowagi: Wędkowanie powinno być relaksem i przyjemnością. Warto znaleźć równowagę między ambicją a przyjemnością z samego czynu wędkowania.
Z biegiem lat zdałem sobie sprawę, że frustracja wynikająca z niezłapania ryby zwykle ma związek z oczekiwaniami.
Rabbi Eric Eisenkramer
Eisenkramer podsumowuje artykuł krótką radą jak radzić sobie z narastającą złością wynikającą z braku brań:
„Nadal mogę być sfrustrowany, gdy nie wyjdzie mi ani jedna ryba. Kiedy tak się dzieje, staram się przypomnieć sobie ten moment, kiedy pojechałem na ryby i zostawiłem wędkę w domu. Kiedy zorientowałem się że nie mam wędki, zdecydowałem się na pieszą wędrówkę wzdłuż strumienia. Widziałem jelenie i kaczki. Utknąłem w „tonącym błocie”, stając się niemalże mieszkańcem potoku. Spędzałam czas na świeżym powietrzu, na łonie natury, mogłem się rozejrzeć, zrelaksować się i docenić piękno naszego świata. Nauczyłem się wtedy, że czasem nie potrzeba wędki i kołowrotka, żeby dobrze spędzić czas nad wodą.”
Z roku na rok coraz bardziej przyjmuję takie podejście do wędkarstwa pstrągowego. Porażki i brak złowionych ryb coraz mniej mnie zniechęcają. Zrozumiałem, że to nie ryby stanowią sedno tych kilku godzin spędzonych z wędką w dłoni, ale sam fakt bycia nad wodą. Odkryłem, że wygórowane oczekiwania nie sprzyjają relaksowi i nie pozwalają dobrze wykorzystać wolnych chwil. Dzięki temu, unikam niepotrzebnych frustracji. Nawet jeśli do końca sezonu nie uda mi się złowić żadnej ryby, każdy wędkarski wypad będzie dla mnie czystą radością.
Mimo wszystko liczę, że jednak coś złowię. Przecież właśnie zaczęła się majówka 🙂
Komentarze